‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ความเดิมตอนที่แล้ว)
‪และแล้วก็มาถึงตอนจบ
‪ระหว่างที่น้องชายตัดสินใจที่จะหนี
‪พี่ชายก็กำลังลังเลว่าจะอยู่หรือไป
‪ในขณะที่ญี่ปุ่น มีการเรียกประชุม
‪เพื่อยุติราวเรื่องต่างๆ
‪เด็กหนุ่มถูกส่งไปยังที่ที่ไม่รู้จัก
‪เด็กสาวกำลังเดินเข้าไปติดกับดัก
‪และการเดินทางที่เริ่มจาก ‪เสี้ยววินาทีการตัดสินใจในคืนแห่งชะตากรรม
‪ในที่สุดก็มาถึงฉากสุดท้าย
‪(โตเกียว 18 เดือนก่อน)
‪นั่นเหรอ
‪ใช่
‪นายโอเครึเปล่า
‪โอเคสิ
‪นายล่ะ
‪ฉันโอเค
‪คืนนี้คัตสึโอะมีปาร์ตี้
‪เขาเหมาทั้งบาร์เพื่อฉลองวันเกิด
‪พวกเราน่าจะไป
‪เหรอ
‪ถ้านายอยาก
‪เราก็แค่ขับรถไป
‪เราทำแบบนั้นได้นะ
‪กล้าๆ หน่อยสิวะ
‪เข้าไปกันเถอะ
‪(ลอนดอน ห้านาทีก่อน)
‪สวัสดี
‪แอนนี่
‪หวัดดี ทากิ
‪ฉันบอกเธอแล้วว่าให้มาเร่งพ่อเธอ
‪แต่เราก็มาอยู่ที่นี่ ในลอนดอน
‪เพื่อสะสางเรื่องยุ่งๆ ของเขา
‪แอนนี่อยู่ที่ไหน
‪ผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ
‪หล่อนสบายดี
‪นี่เธอปิ๊งผู้หญิงคนนั้นเหรอ
‪ไอ้บ้า
‪ไม่มีมารยาทเลยนะ
‪พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนเหรอ
‪ไม่เคย...
‪พ่อแม่ชอบฉัน
‪เอามือถือมา
‪ยัยบ้านี่ หยุดรถ
‪นังเด็กแสบ
‪ไป
‪ฉันจะโทรหาอาของเธอ
‪เขามีเวลาหนึ่งชั่วโมงเพื่อยอมจำนน...
‪ไม่งั้นฉันจะโยนเธอลงมาจากหลังคาตึก
‪ปลดล็อกสิ
‪หมวกสวยนะคะ
‪ขอบคุณ ผมขโมยมา
‪งั้นคุณก็ได้ช่วยใครบางคนไว้แล้ว
‪นั่นอะไรเหรอ
‪ตั๋วเครื่องบิน
‪คุณกำลังจะกลับบ้านสินะ
‪ตั้งใจแบบนั้น
‪ดีจังเลยนะ
‪ถึงจะใช้เวลานานก็เถอะ
‪ทากิ
‪ไง
‪ฉันไม่ได้คิดไว้ว่าจะพูดอะไร
‪แค่คิดว่าจะโทรไปหา
‪โอเค
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‪ผมก็เหมือนกัน
‪ทุกอย่างมันฉิบหายมากเลยใช่ไหม
‪เวลาที่ทุกอย่างฉิบหาย ‪ภาษาญี่ปุ่นพูดว่ายังไงคะ
‪นานิ โมะ คะ โมะ เมจะคุจะ ดะ
‪มันแปลว่าอะไร
‪มันแปลว่า "ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด"
‪นานิ โมะ คะ โมะ...
‪เมจะคุจะ ดะ
‪ฉันก็เกือบพูดครบนะ
‪ผมชอบคำว่า "ทุกอย่างฉิบหาย" มากกว่า
‪ฉันส่งตัวร็อดนีย์ไป
‪ตอนนั้นคุณกำลังโกรธ
‪ฉันยังโกรธอยู่แต่ตอนนี้ก็เป็นห่วงด้วย
‪งั้นก็โทรหาเขา
‪ค่ะ
‪เคนโซ ฉันอยากรู้ว่า...
‪มันคงจะดีถ้าได้รู้ว่า
‪เรื่องนี้มันมีความหมายอยู่บ้าง...
‪มันมีความสำคัญ
‪ฉันคงอยากจะรู้ว่า ‪พอจะมีหวังไหม ที่อะไรๆ จะ...
‪ไม่ฉิบหายน่ะ อาจจะสักวันหนึ่ง
‪ยูโตะโทรหาผม
‪ระฆังช่วยไว้พอดี
‪คุณไปรับสายเถอะ
‪แล้วค่อยคุยกันนะ
‪ครับ
‪เรื่องทั้งหมดมีความหมายกับผมนะ
‪มันสำคัญ
‪พวกมันได้ตัวทากิ
‪หา
‪พวกคนของฟุคุฮาระ
‪เธอยังไม่ตายแต่พวกนั้นได้ตัวไปและ...
‪พวกมันอยู่ไหน
‪ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้
‪พี่น่าจะไปถึงก่อนฉัน
‪ยูโตะ นายรู้ว่าพวกมันต้องการอะไรใช่ไหม
‪แล้วเจอกันที่นั่น
‪(เพอร์เบค บิลด์ดิง ‪ถนนด็อกตัน W1D 9RM)
‪ประกาศครั้งสุดท้ายเที่ยวบินสู่โตเกียว ‪แจแปนนีส แอร์ เที่ยวบินที่...
‪เฮ้ย
‪ถ้าฉันเป็นคนอย่างนาย ‪และไปหาเรื่องคนอย่างฉันอย่างที่นายเคยทำ
‪ฉันไม่มีทางอาศัยในที่อยู่ที่ลงทะเบียนไว้
‪ฉันผิดหวังในตัวนายอย่างไม่น่าเชื่อนะ เคนโซ
‪ขอละ ฉันไม่มีเวลาตอนนี้
‪งั้นสะดวกเมื่อไรก็บอก ฉันจะได้กลับมา
‪ยูโตะอยู่ไหน
‪ฉันจะยิงจะโว้ย
‪ฟุคุฮาระส่งคนมาตามหาเขา
‪พวกมันจับตัวลูกสาวฉันไป
‪ยูโตะกำลังไปเจอพวกมัน
‪- พวกมันจับลูกสาวนายไปเหรอ ‪- ใช่
‪แล้วนายยังทำอะไรอยู่นี่ ทำไมไม่ไปช่วยลูก
‪ก็นายเอาปืนจ่อฉันอยู่
‪ใช่ เราจะไปที่เดียวกัน นำทางเลย ลูกพี่
‪ไปสิ
‪คุณกำลังโทรหาร็อดนีย์ แต่เขาไม่ว่างรับสาย
‪น่าเศร้านะ ฝากข้อความไว้ก่อน
‪ร็อดนีย์ ฉันเอง
‪ฉันแค่โทรมาเพื่อ...
‪ไม่รู้สิ... เพื่อคุยกับเธอ
‪ให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย เธอรู้สึกโอเค
‪ฉันรู้ว่าเธอไม่โอเค แต่...
‪โทรกลับด้วยนะ
‪มันไม่ได้แย่อย่างที่เธอคิด
‪หรือแย่
‪แต่เธอก็ควรโทรหาฉันอยู่ดี
‪จ่า หายไปไหนมา ‪พวกเราครึ่งสถานีออกตามหาคุณ
‪เออ
‪ผมโดนลักพาตัวว่ะ
‪- คุณโดนอะไรนะ ‪- ชิกะ ทานิ พวกมันปิดตาผมไว้
‪ไม่ได้มาคนเดียวเหรอ
‪ใช่ มีพวกอีกคน
‪ท่านครับ...
‪เอียนตายแล้ว
‪หา
‪มีเจ้าหน้าที่กำลังจับกุมเขาข้อหาครอบครองยา
‪เขาวิ่งออกไปบนถนนแล้วถูกรถชน
‪ครอบครองยาอะไร
‪โคเคน
‪โคเคนเหรอ นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย
‪- เป็นการหยุดค้นตัวเหรอ ‪- มีคนโทรเข้ามาว่ามีชายท่าทางแปลกๆ
‪อาจจะพกมีด
‪เขาตรงกับลักษณะ
‪เขาเพิ่งโทรหาผมบอกว่าอยากคุยอะไรด้วย
‪ผมว่ากำลังจะโทรกลับ
‪ท่านครับ ท่านควรดูอะไรตรงนี้
‪การสังหารสองศพที่โรแรมซิลวานา ‪คืนที่เกิดศึกในโซโห
‪อิลลิส วิกเกอร์ส
‪และดอนนา คลาร์ก
‪รู้กันดีว่าทั้งคู่เกี่ยวข้องกับคอนเนอร์ แอบบ็อต
‪มือถือของคลาร์กเสียหายจากลูกกระสุน ‪แต่ทางแล็บก็ดึงข้อมูลนี่ออกมาได้
‪เบอร์สุดท้ายที่เธอโทรหา
‪เบอร์ใคร
‪เป็นเบอร์ต่างประเทศ
‪เคนโซ โมริ
‪ซาราห์อยู่ไหน
‪- เฮ้ย ช้าหน่อย ‪- ลูกสาวฉันต้องการให้ช่วย
‪ฉันเข้าใจนายแต่อย่างน้อยก็เกรงใจสีรถฉันหน่อย
‪นายไปช่วยลูกสาวไม่ได้ ‪ถ้าขับรถชนฉันไปชนนะโว้ย
‪- ฉันเป็นตำรวจที่ฝึกขับรถมาแล้ว ‪- แล้วไง
‪ฉันไม่ขับรถนายไปชนหรอกน่า
‪(คุณเป็นหนี้ฉัน)
‪เกือบจะได้กลับแล้ว
‪ใช่
‪อีกนิดเดียว
‪ยังไงผมก็จะกลับไป
‪เหมือนคุณไม่มั่นใจนะ
‪ผมมั่นใจ
‪แค่อาจจะ... ต้องใช้เวลาอีกหน่อย
‪ฉันรอมาปีหนึ่งแล้ว
‪มีลูกให้คุณ ถูกพ่อฉันขังอยู่ในเซฟเฮาส์
‪คุณจะพูดอะไร
‪ฉันก็มีความอดทนจำกัดนะ
‪ผมจะรีบไปให้เร็วที่สุด
‪นั่นก็ดีกับคุณเอง
‪จำได้ไหม
‪รู้ไหม...
‪มันก็มีโอกาสที่ผมจะไม่ได้กลับนะ
‪ไฟเขียวแล้ว ตาทึ่ม
‪(ข้อความเสียง: คุณมีสายที่ไม่ได้รับ ‪ซาราห์: สายที่ไม่ได้รับ)
‪โอ้ ลูกรัก
‪น่าแปลกใจดีจริงๆ เลย
‪โชคดีนะที่แม่อยู่บ้าน ‪ปกติวันพุธมีเรียนภาษาสเปนแต่เขายกเลิก
‪นั่งก่อนสิ
‪แม่กำลังทำสตูว์
‪ต้องใช้ผักให้หมดก่อนจะเสีย ‪เอาไวน์ไหม
‪ครับ
‪แล้วลมอะไรหอบท่านชายมาบ้านนอกเนี่ย
‪ไม่รู้สิ
‪ลูกดูหน้าซีดนะ
‪นอนพอรึเปล่า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หา
‪เขาเป็นใคร เหมือนเดิมตลอดเลยล่ะสิ
‪แม่เคยหายไปเป็นอาทิตย์ๆ
‪จนกระทั่งโดนผู้ชายหักอก ‪แล้วก็จะกลับบ้านไปหายาย
‪ร้องไห้ตาบวม
‪ยายเคยเรียกมันว่าเป็นทัวร์อกหักของแม่
‪ผมไม่ได้เจอแม่มาหกเดือนแล้วฮะ
‪แล้วในเมืองเป็นยังไงบ้าง
‪ลอนดอนของแม่เป็นยังไง ‪แม่แทบไม่ได้เข้าเมืองเลย
‪สนุกกับมันใช่ไหมล่ะ
‪ยังอยู่ในโซโหไหม
‪ได้ยินว่าทุกวันนี้ ‪ทุกคนย้ายไปทางตะวันออกกันหมด
‪ตามพวกศิลปิน ก็แบบนั้นแหละ ‪ที่ทำให้แม่ต้องมีปัญหา
‪ที่จริงตอนนี้มันก็ไม่ค่อยดี ‪ทุกอย่างผิดเพี้ยนไปหน่อย
‪ผมไม่รู้ว่าจริงๆ ว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪ไม่นะ
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪แม่ชอบคิดว่าลูกกำลังสนุกอยู่ที่นั่น
‪ชีวิตต้องเป็นแบบนั้นสิ ร็อดนีย์ ต้องสนุกกับมัน
‪ถ้าลูกเศร้า แม่ก็เศร้า แม่ไม่อยากเศร้านะ
‪ต้องแบบนั้นสิ
‪นั่นแหละลูกชายสุดหล่อของแม่
‪- ขอผมอาบน้ำได้ไหม ‪- ได้สิ
‪- ของใช้อยู่ตรงไหนก็รู้นี่ ‪- รู้ฮะ
‪นี่ก็ใกล้จะหมดเวลาแล้ว
‪บางทีพวกเขาคงไม่ได้สนใจเธอขนาดนั้น
‪พวกเราน่าจะลักพาตัวคนที่สำคัญมากกว่านี้นะ
‪พวกเขาจะต้องมา
‪ฉันเคยทำงานกับอาของเธอ
‪ในโตเกียว
‪เขาเคยเป็นหนึ่งในคนที่เก่งที่สุดของเรา
‪ไร้ความปรานี
‪ครั้งหนึ่งฉันยื่นดาบให้เขาเพื่อฆ่าผู้ชายคนหนึ่ง
‪แล้วเขาก็ทำโดยไม่ถามอะไรสักคำ
‪ฉันชอบแบบนั้น
‪เขาจะฆ่าแก
‪ฉันไม่กังวลเรื่องเขาหรอก
‪ฉันกังวลเรื่องพ่อเธอมากกว่า
‪ได้ยินเรื่องของเขามาเยอะ
‪ฉันไม่ค่อยกลัวยากูซ่า ‪แต่กลัวตำรวจที่ไร้คุณธรรมมากกว่า
‪โกหก
‪เธอคิดว่ามีลูกสาวของนักสืบโตเกียวสักกี่คน
‪ที่กำลังถูกปืนจ่อหัวอยู่บนดาดฟ้าในตอนนี้
‪คงมีแค่เธอนี่แหละ
‪ถ้าเธอรอดจากคืนนี้ไปได้
‪ก็ควรไปถามพ่อตัวเองว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง
‪จะได้ตาสว่างจริงๆ สักที
‪ตอนกลางวันดูน่าอยู่กว่านะคะ
‪หลับสบายไหม
‪ไม่ค่อยสบาย
‪พวกเราก็ด้วย
‪เราอยู่ที่ไหนกันคะ
‪มันเคยเป็นบ้านของครอบครัวฉัน
‪เมื่อก่อนพ่อแม่ฉันมีฐานะ
‪ฉันไม่เคยรู้เลย
‪ตอนที่ฉันยังเด็ก...
‪พวกเขาคลุมถุงชนให้ฉันแต่งกับผู้ชายที่ร่ำรวย
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ
‪ฉันดันเจอผู้ชายที่รวยน้อยกว่า
‪และครอบครัวก็ไม่เคยพูดกับฉันอีกเลย
‪ฉันถูกขับไล่ออกจากที่นี่
‪คุณได้ตามหัวใจของตัวเอง
‪มันก็มีหลายทาง...
‪ให้ตามหัวใจของเราไป
‪และก็เคยมีเวลาเหลือเฟือ ‪ตลอดหลายปีนั้น...
‪ที่ฉันอาจยอมแลกสามีกับบ้านหลังนี้ถ้าทำได้
‪ครอบครัวเรามีบ้านแบบนี้มาตลอด ‪คุณแม่ไม่เคยคิดจะบอกเลยเหรอคะ
‪สุดท้ายมันก็มีประโยชน์ใช่ไหมล่ะ
‪คุณว่าคนของพ่อคุณจะตามมาเจอเราที่นี่ไหม
‪อาจจะ
‪จะทำยังไงถ้าพวกเขามา
‪ก็สู้สิ
‪ยังไงล่ะ
‪ยังไม่ได้ข่าวเรื่องลูกสาวของคุณ
‪เอนโดะตกลงที่จะเจรจา
‪และตระกูลอื่นๆ ก็อยากให้คุณไปฟังเขา
‪ผมจะไม่ยอมให้เขามาสั่งการ
‪เขาเป็นคนเริ่มสงครามนี้
‪ใช่ และเขากำลังชนะ
‪ผมไม่ไปอ้อนวอนขอสงบศึกหรอก
‪ถ้างั้นคุณจะยอมสูญเสียอีกเท่าไร
‪คุณฟุคุฮาระ
‪ผู้คนกำลังล้มตาย
‪ผู้คนที่พวกเราห่วงใย
‪ผมจะไปที่นั่น
‪จะไม่มีการใช้ความรุนแรง
‪ไม่มีอาวุธ
‪มันจะเป็นการเจรจาพูดคุย
‪ผมไม่รู้ว่าจะไว้ใจใครได้
‪พยายามจบเรื่องนี้ เป็นครั้งสุดท้ายกันเถอะครับ
‪วิกเกอร์สตายแล้ว เขากับดอนนา
‪เห็นได้ชัดว่าพวกเขาออกไปได้แล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้
‪มันก็ทำให้ได้คิดนะ ถ้าชีวิตมันอยู่ยากนักล่ะก็
‪นายทำงานกับชิน เอนโดะ
‪ใช่ ฉันสนับสนุนเขาด้วยเงินและปืน ฉะนั้น...
‪ฉันว่าจะไปที่นั่นตอนชนะสงคราม ‪มันเป็นความคิดของยูโตะ
‪จนกระทั่งฉันโดนแหกตา
‪ทำไมถึงอยากไปข้องเกี่ยวกับที่ญี่ปุ่น
‪คิดจริงๆ เหรอว่าพวกยากูซ่าจะยอมรับนาย
‪ไม่ได้คิด แต่ที่ลอนดอน ‪ก็ไม่มีใครเคยยอมรับอยู่แล้ว
‪การเปิดประตูไม่ใช่ว่า ‪จะต้องเคาะอย่าสุภาพเสมอไป
‪บางครั้งก็ต้องถีบมันลงไปบ้าง เข้าใจฉันไหม
‪ที่นี่แหละ
‪- คิดว่าบนนั้นจะมีกี่คน ‪- มีสามคน
‪- ได้ ที่เราต้องทำคือ... ‪- ตำรวจ!
‪อย่าขยับ
‪อย่าโง่ไปหน่อยเลย
‪วางมันลง
‪คุณถูกจับแล้ว
‪ซาราห์ มาทำอะไรที่นี่
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪พวกมันได้ตัวทากิไป
‪ใครได้ตัวทากิ
‪ยากูซ่า
‪พวกมันจะฆ่าเธอถ้าเราไม่รีบ
‪- อะไร ‪- เปล่า ฉันกำลังดูว่ามีทางไหนให้เลือกบ้าง
‪ลูกสาวนายอายุเท่าไร
‪สิบหก
‪ได้ ไปจัดการเรื่องนี้ก่อน
‪แล้วค่อยมาเคลียร์เรื่องยูโตะ
‪ไม่ได้ยินที่ฉันพูดว่าคุณถูกจับเหรอ
‪ได้ยิน แต่เอาไว้ก่อนได้ไหม
‪ซาราห์ คุณไม่ต้องขึ้นไปถ้าคุณไม่อยากขึ้น
‪คุณไป ฉันก็ไป
‪อะไรวะ นายเก็บปืนไว้ตลอดเลยเหรอ
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪หมดเวลา
‪คอนนิจิวะ ไอ้ระยำ
‪- วางปืน ‪- ทากิ เป็นอะไรรึเปล่า
‪- วางปืน ‪- วางเธอลง
‪- น้องชายแกอยู่ไหน ‪- เขากำลังมา
‪ทากิ โอเคไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า
‪เฮ้ย ฉันรู้สัญญาณแบบนั้น
‪ฉันเคยส่งสัญญาณแบบนั้น ‪แปลว่าให้ฆ่าไอ้หมอนั่นซะ
‪มันพูดอะไร
‪มันบอกว่านายส่งสัญญาณ
‪แล้วจะทำไมล่ะ
‪เขาก็จะยิง
‪ถ้าเขายิง ฉันก็จะยิงยัยเด็กนี่
‪ถ้าแกยิงลูกฉัน ฉันจะฆ่าแกด้วยมือฉันเอง
‪เขาบอกว่าอะไร
‪- เขาบอกว่าเขาส่งสัญญาณ ‪- นั่นไง ฉันว่าแล้ว
‪เดี๋ยวก่อนได้ไหม
‪ยูโตะยังมาไม่ถึง พวกเราจะทำยังไง ‪ฆ่ากันให้ตายเหรอ
‪เธอพูดว่าอะไร
‪เธอบอกว่ามีตำรวจพลซุ่มยิง ‪อยู่บนดาดฟ้ารอบๆ กำลังเล็งปืนมาที่พวกแก
‪ฉะนั้นพวกแกควรปล่อยฉัน
‪ไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย
‪ฉันรู้ภาษาอังกฤษนิดหน่อย
‪เธอบอกให้ใจเย็นๆ วางอาวุธ ‪แล้วรอให้ยูโตะมาถึงก่อน
‪ได้ แต่อย่าตุกติกนะ
‪คู่หูฉันอยู่ที่ไหน
‪ตำรวจอ้วนนั่นน่ะเหรอ
‪เราส่งเขากลับญี่ปุ่นไปแล้ว
‪เราต้องการแค่น้องชายของแก
‪แค่นั้น
‪ไม่มีใครต้องเจ็บตัว
‪เย็นไว้
‪พระเจ้า
‪ขอยืมมือถือคุณหน่อย
‪หา
‪- ขอยืมมือถือหน่อย ‪- หา
‪มือถือน่ะ
‪- มือถือเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันไม่ให้ยืมหรอก
‪- มือถือ ‪- ก็ได้
‪ใจเย็นๆ สิวะ ไอ้เจ๊กอี.ที.
‪โทรได้ครั้งเดียวนะ
‪ขอบคุณ
‪ครับ
‪นี่นักสืบอิโตะพูด
‪ผมต้องคุยกับสารวัตรฮายาชิเดี๋ยวนี้
‪เขาไม่อยู่ที่โต๊ะ
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้อยู่ที่โต๊ะ ไอ้โง่
‪รีบไปตามหาเขาสิ
‪เขาอยู่ที่ไหน
‪คุณฟุคุฮาระ
‪สารวัตรฮายาชิ
‪ขอบคุณที่มา
‪คุณเอนโดะกับคนอื่นๆ อยู่ในห้องประชุมแล้ว
‪พวกเราจะดูแลอาวุธของคุณให้
‪จะใช้เจ้านั่นไปสู้งั้นเหรอ
‪พวกมันมาแล้ว
‪สหายทั้งหลาย
‪ความรุนแรงเป็นวิถีชีวิตของพวกเรามายาวนาน
‪แต่เราสูญเสียเลือดเนื้อมามากเกินไปแล้ว
‪เราต้องจบเรื่องนี้ได้แล้ว
‪คุณเอนโดะมีข้อตกลงมาให้พวกเรา
‪หลังจากคิดอยู่นาน ผมก็ตัดสินใจ...
‪ว่าเลือดของตระกูลผม ‪ที่ไหลนองเพราะดาบของฟุคุฮาระ...
‪จะชดเชยได้ก็ต่อเมื่อเลือดของเขา...
‪นองด้วยมือของตระกูลผมเท่านั้น
‪การประกาศความผิดและการชดเชยต่อหน้าทุกคน
‪นั่นจะเป็นการจบทุกอย่าง
‪พระเจ้า
‪(รอย)
‪เสียไพ่แบล็กแจ็กไปสองหมื่น
‪รู้ใช่ไหมว่านายไม่ต้องจั่วเพิ่มก็ได้
‪มันเผลอตัวไปหน่อย
‪งั้นเหรอ คิดแบบนั้นเหรอ รอย
‪ได้ เธอจะหักแขนนายข้างหนึ่ง
‪ไม่ ขอร้องละ ฉันหาเงินมาคืนได้
‪ไม่ นายหาไม่ได้หรอก รอย ‪เงินเดือนนายไม่พอแน่
‪แต่ฟังนะ...
‪ฟังนะ ไม่มีใครอยากทำแบบนี้หรอก รอย แต่...
‪ฉันไม่มีทางเลือกอื่น
‪ฉันจะขายรถ
‪ขับรถยี่ห้ออะไร
‪นิสสัน ไมครา
‪เมียมีเครื่องประดับ
‪มีทุกแบบเลย มันมีมูลค่ามาก
‪ถ้ามันมีมูลค่ามาก นายก็คง ‪เอาไปลงในบ่อนแลดโบรกส์แล้ว
‪ไอ้สารเลว
‪ไม่ๆ มันเป็นเครื่องเงิน ‪และก็พวกสีเขียวแปลกๆ เรียกว่าอะไรนะ
‪เดี๋ยวเขาก็รู้
‪ทำไมเขาต้องรู้เรื่อง ‪เครื่องประดับเมียนายด้้วย
‪มันเป็นของญี่ปุ่น ของดั้งเดิมเลย
‪ก็พวกสร้อยคอขดๆ สีเขียว ที่พวกเขามีกัน
‪เรียกว่าอะไรนะ
‪- หยก ‪- หยก ใช่ หยก
‪เมียนายเป็นคนญี่ปุ่นเหรอ
‪ใช่
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪นิดหน่อย
‪รอย...
‪เราอาจมีวิธีลดหนี้ 20,000 นั่นได้นะ
‪จะมีคนชื่อเออิจิ วาตาริไปรับเขา ‪เดี๋ยวผมส่งเบอร์ไปให้
‪ครับ โอเค
‪โอเค
‪เข้าใจแล้ว จะหาให้ครับ
‪รู้ไหมพวกเขาส่งนักสืบอังกฤษ ‪จากโปรแกรมแรกเปลี่ยนมาด้วย
‪ชื่อ "รอย"
‪ไง
‪ดูเหมือนไอ้พวกนักท่องเที่ยวโสเภณี
‪นายกลับมาตอนที่ฟุคุฮาระถูกจัดการแล้ว ‪โอเคนะ ทีนี้ไปได้แล้ว
‪คุณฟุคุฮาระ ใจเย็นๆ ก่อนครับ ‪ค่อยๆ บอกผม...
‪ลูกสาวคุณถูกลักพาตัวเหรอ
‪ทำไมภรรยากับแม่ของนักสืบโมริถึง...
‪คุณได้สถานที่แล้วเหรอ
‪(รถสีส้มสนิม ขึ้นไปทางเหนือ ‪ทางหลวง 139)
‪ไม่เป็นไร
‪คุณเป็นใคร
‪ผมพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ ขอโทษที
‪ฉันพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย
‪โอเค เยี่ยมเลย มีคนโทรมา
‪หัวหน้าส่งผมมา
‪สารวัตรฮายาชิ
‪ผมต้องพาพวกคุณกลับบ้าน
‪และผมสัญญาว่าพวกคุณจะปลอดภัย
‪ปลอดภัยเหรอ
‪(สารวัตรฮายาชิ: ถ้าฟุคุฮาระตกลงสงบศึก ‪เขาจะเรียกลูกน้องกลับ)
‪โมริ ยูโตะ
‪ฟื้นจากความตาย
‪- ปล่อยเด็กผู้หญิงซะ ‪- ยินดีเลย
‪ทันทีที่นายยอมแพ้
‪ขอล่ามหน่อยได้ไหม ‪ไม่งั้นก็เป็นแค่ไอ้งั่งถือปืนอยู่นี่
‪ทำไมนายมาอยู่ที่นี่
‪เพราะฉันกับนายยังมีเรื่องค้างคา ถูกไหม
‪แต่จนกว่าจะช่วยหลานของนาย ‪จากไอ้พวกบอยแบนด์ห่านี่ได้
‪ฉันยอมที่จะพักเรื่องนายไว้ก่อน
‪ก็ได้
‪ปล่อยเธอไปซะ
‪ฉันจะยอมไปด้วยดีๆ
‪จะเชื่อได้ยังไง ‪ในเมื่อพี่ชายของนายยังเอาปืนจ่อฉันอยู่
‪ใครก็ได้แปลให้ที เขาพูดว่าอะไร
‪เขาอยากให้เราวางปืนลง
‪- เป็นความคิดที่โคตรแย่ ‪- ไม่ วางปืนซะ
‪ฉันอยู่นี่แล้ว
‪นายเอาตัวฉันไปได้
‪นายชนะ
‪ปล่อยครอบครัวฉันไป
‪ไม่ได้
‪หมายความว่ายังไง "ไม่ได้"
‪ถ้าเอาตัวน้องชายฉันไป ฉันจะฆ่าแก
‪เอาลูกสาวฉันไป ฉันก็จะฆ่าแก
‪ฉันรับรอง
‪ฉันรับรองได้เลย
‪พวกแกทุกคนจะไม่มีวันได้เห็นโตเกียวอีก
‪ทากิ
‪จะทำอะไรน่ะ
‪ทากิ
‪ทากิ ลงมานะ
‪ทากิ ใจเย็นๆ ก่อนนะ
‪โอเคไหม
‪โอเค
‪พวกเราโชคดีที่ผู้ชายคนนี้เข้ามาช่วยพอดี
‪ไม่น่าเชื่อเลยนะ
‪ดูจากที่เขามาเจอเราได้พอดี...
‪ในที่แบบนี้
‪โดยที่พูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้เลย
‪โชคดีมากเลยนะ
‪นี่ ห้ามโทรศัพท์
‪วางสายซะ
‪หยุดนะ
‪อีกนิดเดียวเท่านั้น
‪คิดว่าจะแก้ปัญหานี้ได้ด้วยความรุนแรงงั้นเหรอ
‪- ทากิ ‪- พ่อทำไม่ได้หรอก
‪ทุกคนเป็นคนโกหก
‪หรือฆาตกร
‪หรือคนนอกใจ
‪หนูไม่ได้หนีออกจากบ้าน
‪หนูมาตามหาพ่อ
‪แต่พ่อไม่เคยอยู่เลย
‪หนูหัวใจสลายนะคะ พ่อ
‪หัวใจสลาย
‪บางวันหนูตื่นขึ้นมา...
‪และรู้สึกเหมือนบางอย่างในตัวขาดหายไป
‪พ่อไม่รู้สึกเหมือนกันเหรอคะ
‪ตอบมาสิ
‪พูดมาสิ
‪ใช่ พ่อรู้สึกเหมือนกัน
‪มันไม่หายไปสินะ
‪พ่อว่ามันหายไปแล้ว
‪พ่อทิ้งพวกเราไป มันเลยหายไปเหรอ
‪พ่อทิ้งพวกเราทุกคน
‪และตอนนี้พ่อก็จะไม่กลับบ้าน
‪แล้วหนูล่ะ
‪หนูจะไปที่ไหนดี
‪จบเรื่องนี้กันเถอะ
‪ฉันจะดูแลอาณาเขตส่วนใหญ่ของฟุคุฮาระ
‪สองคนนั่นที่สนับสนุนฉันจะได้ส่วนแบ่ง
‪- เราจะมาคุยข้อตกลง... ‪- ไม่
‪คุณเอนโดะ
‪อะไร
‪ไม่สิ
‪ที่ผ่านมาเรามีแต่นองเลือด
‪ไม่มีการชดเชย
‪นี่มันสงคราม
‪ตอนนี้เราได้ชัยชนะแล้ว
‪- นี่อะไรกัน ‪- ให้มันจบแค่นี้
‪แก
‪ปล่อยฉัน
‪พวกสารเลว
‪สารเลว
‪นี่สารวัตรฮายาชิ
‪หัวหน้าพวกนายตายแล้ว
‪ยกเลิกภารกิจ
‪กลับบ้านไปเถอะ
‪ไปจากที่นี่ซะ
‪ไม่เป็นไร
‪นายไม่เคยมีปืนนี้
‪นายไม่เคยอยู่บนดาดฟ้านี้
‪พี่...
‪นานมาแล้วนายเคยขอให้ฉันช่วย
‪ตอนนี้ฉันกำลังช่วยอยู่
‪นี่เป็นการบอกลา
‪ฉันขอโทษ
‪โถ... เป็นช่วงเวลาดีๆ
‪เราอาจจะเก็บเรื่องนี้ไว้กับเรื่องที่ยังค้างคา
‪ฉันจะให้นายล่วงหน้าไปก่อนสองสามชั่วโมง
‪การไล่ล่าความสมบูรณ์แบบ
‪อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย
‪รอเดี๋ยว
‪ฉันได้ยินเสียงไซเรน ‪พวกนายสามคนน่าจะรีบไปนะ
‪เดี๋ยวพวกตำรวจจะแห่มากันแล้ว
‪นี่ นายยังอยู่ในเมืองฉันนะ
‪ทำตัวให้เหมาะสมหน่อย
‪ไอ้พวกมือสมัครเล่น
‪ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪อย่ามาแตะต้องฉัน
‪ไอ้บ้า
‪ขอโทษ
‪ผมขอโทษ
‪ไม่เป็นไร เจ้าลิงน้อย
‪แล้วยังไงต่อ
‪คุณจะจับผมเข้ามอบตัว
‪หวังว่าเขาจะหนี
‪หวังว่าเขาหนีรอด
‪หวังว่าเขาจะคิดถึงพวกเรา
‪ไม่มากเกินไป
‪ไม่นานเกินไป
‪หวังว่าเขาจะเจอสิ่งที่ตามหา
‪แล้วเรื่องของเราล่ะ
‪มันจบแล้วค่ะ
‪เธอบอกว่าอะไรเหรอ
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล